Για τον εφιάλτη που ζούμε, αναγγέλθηκε τριήμερο Εθνικό Πένθος. Γιατί άραγε?

Για να καταγγείλουμε αλλήλους και πάλι και μετά να ξεχάσουμε και να συνεχίσουμε τα ίδια, όπως κάναμε μέχρι τώρα?
Η μήπως ,αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τους νεκρούς μας, για να αναλογιστούμε την πορεία μας των τελευταίων 60 χρόνων και να αποφασίσουμε ότι την πραγματική λαίλαπα που σάρωσε αυτόν τον τόπο την δημιουργήσαμε εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να την σταματήσουμε.

Διότι επί δεκαετίες διαπράττουμε μια ΥΒΡΗ προς την γη που μας γέννησε και προς την κληρονομιά που μας παραδόθηκε από τους προπάτορες μας όταν:

Τσιμεντοποιήσαμε το κλεινόν άστυ και εγκαταλείψαμε την Ελληνική ύπαιθρο.
Αφήσαμε στρατιές εσωτερικών προσφύγων να αυτοστεγαστούν γιατί δεν βρήκαμε καλύτερη λύση.
«Νομιμοποιήσαμε», «ρυμοτομήσαμε» ,και «εντάξαμε» στο «σχέδιο» των μεγάλων πόλεων από παλιά δακτυλίους αυθαίρετων σε κάθε προεκλογική περίοδο πού έγιναν πολυκατοικίες.
Γκρεμίσαμε και ξανακτίσαμε μικρές πόλεις και χωριά σε νησιά, κάμπους και βουνά μετατρέποντας τα σε μικρές Αθήνες.
Σπείραμε την απανταχού Ελληνική γη σε δάση, λόφους, παραλίες με χιλιάδες τραυματικά κτισμένα «Εγώ» που απλώθηκαν σαν καρκίνωμα στη σάρκα του υπέροχου τοπίου μας.
Χαράξαμε δρόμους όπως προέκυψαν και λιγοστές πλατείες η πάρκα και δομήσαμε τα όποια σχολεία νοσοκομεία, δημαρχεία κλπ. όπου μπορούσαμε ολοκληρώνοντας την «αστική», «ημιαστική» η «προαστιακή» μας εικόνα κατ’ εικόνα μας.

Και τώρα μετά από όλα αυτά έρχεται αμετάκλητα όλο και πιο αμείλικτη η ΝΕΜΕΣΗ της Φύσης με την σαφήνεια μιας Αρχαίας (αλλά και σύγχρονης) τραγωδίας όταν:

Τα ποτάμια και τα ρέματα που περιφρονήσαμε θα μας πνίγουν.
Οι σεισμοί θα μας βρίσκουν ανυπεράσπιστους από την ίδια την μικρόνοια και αλαζονεία μας.
Οι φωτιές θα τιμωρούν ανελέητα τον βιασμό και την χλεύη του περιβάλλοντος και του τοπίου.
Η θάλασσα θα καταπίνει τα κατασκευάσματα της τρυφηλότητας και της βουλιμίας με τα οποία ασελγήσαμε στις ακτογραμμές της.
Τα παιδιά μας θα μεγαλώνουν μέσα στην σύγχυση, την αταξία και την ασέβεια ενσωματώνοντας τις στον ψυχισμό τους.

Όμως εμείς προκαλέσαμε την γενναιόδωρη Φύση και μόνο εμείς μπορούμε να την εξευμενίσουμε μέσα από την ΚΑΘΑΡΣΗ μας, που ίσως διστακτικά μπορεί να αρχίσει να γεννιέται αν:

Αναγνωρίσουμε τις ευθύνες που μας αφορούν ανάλογα με την συμβολή μας στην δημιουργία του αφόρητου πολεοδομικού και περιβαλλοντικού χάους στην χώρα μας.
Αποφασίσουμε να ανασκουμπωθούμε αλλάζοντας νοοτροπία, για να ανακατευθύνουμε τις πράξεις μας, τις προτεραιότητες μας και τα αποτελέσματα τους.
Περιορίσουμε το Εγώ πού μας κατατρέχει και στρατευθούμε στο Εμείς που γεννήθηκε στα χώματα μας.
Αρνηθούμε κατηγορηματικά να είμαστε αυτό που καταντήσαμε, δηλαδή πελάτες ενός μεγάλου μαγαζιού που αλλάζει αφεντικά και αποφασίσουμε να ξαναγίνουμε πραγματικοί Πολίτες της ευλογημένης μας γης.
Και τέλος κατανοήσουμε έστω και αργά, ότι για να ζήσουμε ανθρώπινα χρειαζόμαστε εφ’ εξής να αντιμετωπίσουμε το δομημένο και φυσικό περιβάλλον αποκλειστικά και μόνο μέσα από την συσσωρευμένη γνώση για την οργάνωση του χώρου, των πόλεων, των οικισμών και του τοπίου και με αυτούς που την διαθέτουν, αν επιθυμούμε ένα μέλλον αντάξιο του τόπου μας.

Γιατί η τραγική κατάληξη του βεβαρημένου παρελθόντος μας είναι ένα «Κόκκινο Λιμάνι».

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Δ.ΤΡΙΠΟΔΑΚΗΣ
26/7/2018